Waarom Ik Gboek

Dit stukje is mijn reactie op het artikel “Why I blog” van Andrew Sullivan. Geen echte “repost” dus, maar een bespreking van een van de standaardwerken uit de blogosphere.

Ik heb altijd moeite gehad met internetwerkwoorden.

"Twitteren", "skypen" of zelfs "googlen": het klinkt allemaal zo flauw. Ik heb zelfs de indruk dat er een aantal internethypes aan mij voorbijgaat omdat er zo een woordgebruik bijhoort. Het is dan ook heel vervelend dat een interessante toepassing voor internetjournalistiek, de weblog, onoverkomelijk zo een taal met zich meebrengt. Want wat ik nu doe is "bloggen". Niet "loggen", wat een veel mooier en correcter woord zou zijn, neen, bloggen. Ik schrijf niet op mijn weblog, maar op mijn blog.

Andrew Sullivan, één van de bekendste bloggers ter wereld, legt in zijn artikel "Why I Blog" uit waar het woord "blog" vandaan komt. Of beter gezegd, waar het woord “log” vandaan komt. Wie geïnteresseerd is in de historische achtergrond van de log verwijs ik graag door naar zijn artikel. Verder legt hij vooral uit waarom hij begonnen is met een blog en wat de voordelen zijn van zo een interactief dagboek.

Hij heeft mij alvast overtuigd van het nut van een blog. Het is een manier om zonder redactie of revisie je eigen artikels aan de wereld te kunnen tonen. Een ongelooflijke vrijheid voor iedere schrijver, journalist of voor iedereen die graag zijn mening wil verkondigen. Er zijn geen grenzen aan het bereik van een blog. Het is veel meer dan de zoveelste internethype. Het is een echt medium.

Maar ik vraag mij toch vooral af wie er op het idee gekomen is om een prachtig woord als “weblog” in te korten tot “blog”. Waarom iemand er voor zou kiezen om een woord, dat perfect is op te splitsen in twee volwaardige lettergrepen, te herleiden tot een flauw afkooksel van dat woord? Waarom splitsen na de “we” in plaats van na de “web”? En waarom wordt het door iedereen, zelfs door een serieuze journalist als Sullivan, zomaar overgenomen? Waarom zeggen we dan ook niet “gboek”, tegen een dagboek? Een waarom maken we er dan ook niet meteen een werkwoord van? Ik gboek, jij gboekt, wij gboeken.

Wat ik hier nu heb gedaan is wat Andrew Sullivan de nieuwe webloggers aanraadt: op zoek gaan naar interactie met de lezers. De aandachtige lezer van dit stukje tekst heeft vast al opgemerkt dat er twee hyperlinks staan. Er werden ook al een paar subtiele vragen gesteld om mijn lezerspubliek wat te prikkelen. Sullivan leert ons dat een weblog een manier is om via lezers een enorme verzameling bronnen op te bouwen. Er zullen altijd lezers zijn die meer van het onderwerp kennen dan de journalist, maar via de weblog kan de journalist ook rechtstreeks in contact komen met die lezer. Via e-mail of andere internetkanalen wordt de beheerder van de weblog snel geïnformeerd door zijn lezers. Dat contact kan zeer ver gaan. Sullivan spreekt zelfs van een vriendschap met zijn lezers.

Wel beste lezers, beste vrienden, ik ga de raad van Sullivan opvolgen. Ik wil ook werken aan “my own private wikipedia” van bronnenmateriaal. Ik wil meer interactie. Een weblog is geen eenrichtingsverkeer. Dus laat van jullie horen! Leer mij meer mij over mijn onderwerpen. Zeg mij bijvoorbeeld wie verantwoordelijk is voor het woord “blog”. Geef uw ongezouten mening en maak van deze weblog een echte blog!