Exact 3 jaar geleden, op 18 november 2006, richtte Jean-Marie Dedecker de ideeëntank Cassandra op. In die tijd was het geen groot nieuws. De ex-VLD’er wilde een nieuw politiek project oprichten om mensen samen te brengen rond bepaalde ideeën. Enkele pientere journalisten hadden uiteraard al in de gaten dat het de aanzet was voor de oprichting van een nieuwe politieke partij, maar meer dan wat kortjes* werden er niet aan besteed.
Nog geen twee weken later kondigde hij zijn overstap naar N-VA aan, een episode in het leven van Dedecker die voldoende bekend is. De ramptoeristen verwijs ik graag naar een interview voor zijn oneerbiedige ontslag bij N-VA.
Hugo Coveliers zag op dat moment zijn kans schoon om een nieuw politiek zwaargewicht naar zijn dunbevolkte VLOTT uit te nodigen. Maar Dedecker nam geen vrede meer met een partij waarin hij niet de absolute kopman was en bedankte Coveliers vriendelijk voor het aanbod. Cassandra zou meer worden dan een vrijblijvend politiek project. Het werd de basis voor een nieuwe politieke partij. Op 19 januari 2007 stelde hij zijn Lijst Dedecker voor aan het grote publiek.
Dedecker verzamelde snel een uitgewerkt partijapparaat rond zich en sprak bescheiden ambities uit voor de verkiezingen van 10 juni van dat jaar. Die dag verraste hij vriend en vijand door meteen vijf Kamerzetels en een Senaatszitje weg te kapen. Zijn reactie aan het thuisfront ziet u in dit filmpje.
Een overwinning schept hoge verwachtingen. Dat geldt in de sportwereld, maar evenzeer in de verkiezingsstrijd. Zijn resultaat van 2007 was dan ook meteen de maatstaf voor de Vlaamse verkiezingen van 2009. Maar zoals dat gaat met hoge verwachtingen, worden ze meestal niet ingelost. Kim Clijsters stelde na haar Grandslamoverwinning in de US Open teleur in Luxemburg en Tom Boonen werd geen tweede keer wereldkampioen. Ook LDD kon dus niet anders dan teleurstellen op 7 juni. Het deed het met 7 procent nochtans beter dan in 2007, maar voldeed niet aan de verwachtingen. Dedecker haalde zelf een hoge score, maar de rest van zijn partij stelde teleur.
Nieuwe partijen zijn vaak het onderwerp van nieuw politicologisch onderzoek. LDD was een welgekomen geschenk voor vele thesissen en doctoraten. Eenmanspartijen zijn een interessant fenomeen maar zijn vaak geen lang leven beschoren. Tijdens de laatste verkiezingen werd duidelijk dat Dedecker het enige zwaargewicht van zijn partij is.De vraag rijst naar zijn politieke houdbaarheid en vooral die van zijn partij. Gelukkig zijn in ons land verkiezingen nooit veraf en kunnen we binnenkort opnieuw ons hoofd breken over het “fenomeen Dedecker”.
*Korte stukjes in een krant. Ze worden meestal enkel gelezen door de krantenlezers met teveel tijd en meestal geschreven door een ijverige stagiair.
En als Dedecker nu eens bij de Open VLD was gebleven(m.a.w. als ze hem bijvoorbeeld eens gepaaid hadden met die post van Van Quickenborne): hoe zouden de volgende verkiezingen dan zijn verlopen? Wie zou er dan eerste minister zijn geworden? Verhofstad? Wie zou dan nu de eerste president van Europa zijn? Leterme misschien als troostprijs omdat hij met zijn 800.000 stemmen het premierschap tòch had moeten laten aan de kopman van de grootste partij?
BeantwoordenVerwijderen